Renault 9 / 11 Turbo
In september 1981 presenteert Renault de 9, een sedan van een dikke 4 meter met een opvallend rechthoekige vormgeving. Deze auto schopte het tot “Auto van het jaar 1982”. Twee jaar lager volgde de drie- en vijfdeurs Renault 11 die de 14 moest doen vergeten. Hij was voorzien van een derde of vijfde deur met een panoramische achterruit. Het front van de 11 was te herkennen aan de dubbele rechthoekige koplampen, terwijl bij de 9 grote enkelvoudige exemplaren werden toegepast.
Het duurde echter tot 1984 voordat Renault een echte sportieve 11 zou introduceren, de driedeurs 11 Turbo. Voorin lag de bekende 1,4 liter turbomotor zoals gebruikt in de 5 GT Turbo. De door een Garrett T2 turbocompressor geblazen motor haalde een maximaal vermogen van 105 pk bij 5500 tr/min. De 915 kilo lichte auto haalde hiermee 186 km/h. De 11 Turbo was uiterlijk natuurlijk aangepast met andere bumpers en 2 gele Cibié mistlampen. De auto stond op 14 inch lichtmetalen velgen en een had een kleine spoiler op de achterklep. In de grille en op de achtklep was “Turbo” te lezen. Op de flanken waren strepen te vinden samen met het woord “Turbo”. Het met leer omrande stuur was bekend uit de Fuego en de 11 was voorzien van een zeer compleet dashboard met onder andere een boordcomputer waarmee het verbruik, de afgelegde afstand en de gemiddelde snelheid kon worden afgelezen. De auto was ook voorzien van elektrisch bediende voorportierruiten en centrale vergrendeling met afstandsbediening.
Aan de voorzijde was de 11 Turbo voorzien van McPherson veerpoten en achter bezat hij getrokken wieldraagarmen met dwarse torsiestaven. De 3-deurs Turbo kreeg er in maart 1985 een 5-deurs broertje bij, die niet in alle landen leverbaar was. De uitbreiding ging door en in juni 1985 kwam de 9 Turbo. Techniek en uitrusting kwamen compleet overeen met de 11 Turbo. De 9 Turbo had echter specifieke 8-spaaks lichtmetalen velgen, meegespoten bumpers en een striping. Met de introductie van de 9 Turbo kregen bijna alle versies de grille van de Renault 11 met vier rechthoekige koplampen. In oktober 1986 werden de Renault 9 en 11 ingrijpend gewijzigd.
Het ging hier vooral om het uiterlijk, want het interieur bleef vrijwel ongewijzigd. De dubbele koplampen werden nu strak in één unit geplaatst en de auto had een gedeeltelijk dichte grille. De grotere bumpers waren nu in de carrosserie kleur gespoten. Daarnaast werden de skirts aan de zijkant aangepast en was de auto voorzien van skirts aan de onderzijde van de portieren. Bij de 9 Turbo bleven de aanpassingen aan de achterzijde beperkt tot achterlichten in rookglas. Bij de 11 werden de achterlichtunits verbonden door een lange rode reflectorstrook. Zowel de 9 als de 11 Turbo kregen de eerder gebruikte 14 inch 8-spaaks wielen. De motor leverde met 115 pk liefst 10 pk meer dan in de oude versie, terwijl ook het koppel toenam. De krachtbron was identiek aan de motor in de 5 GT Turbo.
De 9 en 11 Turbo waren niet leverbaar met katalysator en in bepaalde landen waren ze daarom niet verkrijgbaar. Er was een alternatief in de vorm van een 9 en 11 GTE. De auto’s waren qua uiterlijk en interieur identiek aan de Turbo, maar de motor was een 1.721 cc F-serie krachtbron die voorzien was van injectie. De motor leverde een vermogen van 95 schone pk’s bij 5250 tr/min. De topsnelheid lag met 181 km/h beduidend lager dan de 193 km/h van de Turbo.
De 9 en 11 werden ook in Amerika gebouwd onder de naam Alliance en Encore. De Renault 19 volgde eind 1988 de 9 en 11 op.
